Cocon - 2001 De Cocon is een capsule die een tijdsbeeld bewaart van vergane huiselijkheid; de type Hollandse knusheid anno jaren '50. De Cocon is gemaakt om te reizen, om op willekeurige locaties tijdelijk gestationeerd te worden. Daarbij doet het geen enkele poging zich aan te passen aan de telkens veranderende omgevingen. Als een schizofrene globalist raakt hij verstrikt tussen een mobiele levenshouding en een hang naar de beschermde omgeving van home sweet home. Het traditionele begrip van de private ruimte is niet meer sec te definiėren door bouwkundige elementen als muren, vloeren en plafonds. Met name de opkomst van de digitale technieken heeft een cultuurverandering teweeggebracht in de privé-ruimte van de woning. Tegelijkertijd is de begrenzing van onze directe omgeving van de straat, de wijk en de stad opengebroken tot een breder terrein dat land, continent en globe omvat. Uit de flank van de Cocon komt een ontluchtingspijp waaruit de geluidsmix 'Domestic Sounds' klinkt. De mix is een chaotische accumulatie van universele binnenshuisgeluiden, waarin een vervormde passage van Jacques Brel's "Ne me quitte pas" een refrein tracht te vormen. Door het halfronde raam is een interieur te zien welke een behaaglijke sfeer oproept. Het interieur is echter potdicht, opgesloten en verlaten. Achter de vitrage staat een salontafel met daarop kopjes koffie, een opengeslagen boek, een trouwfoto, een schemerlamp en een wekker. Op de achtergrond schemeren de contouren van een raam met oud-Hollandse roede verdeling. De vloer is bekleed met zachte, witte moltons. De Cocon werd op de volgende locaties reeds gestationeerd; Parijs (La Grande Halle de la Villette), Dordrecht (laadruim Schip Stad Lookeren), Nīmes (3e Biennale d'Art Contemporain), Bergen op Zoom (Markiezenhof). Sculptuur Soundmix i.s.m. Michiel Deymann Formaat: 280cm X 120cm X 110cm Materiaal: hout, dakkoepel, zwenkwielen >> Gerealiseerd